Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι γύρω μας που έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με την ασθένεια του καρκίνου και παλεύουν να την νικήσουν. Η χώρα θα έπρεπε να βοηθά τους καρκινοπαθείς και οχι να αδιαφορεί. Αραγε, παρεχει τις δυνατότητες….
Συνήθως, μετά το χτύπημα που δέχονται με τη διάγνωση κάποιου όγκου οι ασθενείς, στην συνέχεια είναι υποχρεωμένοι να βρεθούν απέναντι και σε έναν ανεύθυνο οργανισμό υγείας, που συνεχώς τους καθυστερεί. Φτάνοντας στη φάση της θεραπείας η πολιτεία αντί να δίνει ελπίδες, προσφέρει μόνο αναμονή.
Συνεχώς το Υπουργείο Υγείας και οι αρμόδιοι στον τομέα αυτόν, ανακοινώνουν νέα μέτρα και μεταρυθμίσεις για καλυτέρευση του συστήματος. Στη πράξη , τα μέτρα, για ανανέωση του ιατρικού συστήματος, δεν έρχονται ποτέ. Στα λόγια όλα έχουν αλλάξει, στην πραγματικότητα όμως μένουμε στάσιμοι σε συγκεκριμένους τομείς. Δεν είναι λίγοι οι γιατροί και επιστήμονες που προσπαθούν να προ οδεύσουν, όμως δεν είναι εύκολο αν δεν έχουν την απαραίτητη ώθηση.
Σε μία χώρα, που «υποτίθεται» ότι οι πολίτες πληρώνουν χρήματα για να εξασφαλίσουν ιατρική περίθαλψη, είναι μάλλον απαραίτητο να ακουστεί ότι όλοι αυτοί οι ασθενείς που πάσχουν από καρκίνο πρέπει να περιμένουν δύο με τρεις μήνες στην ουρά για να κάνουν ακτινοθεραπείες ή άλλες θεραπείες που είναι απαραίτητες, με αποτέλεσμα να δίνουν χιλιάδες ευρώ σε ιδιωτικές κλινικές και γιατρούς για να εξυπηρετηθούν.
Όλα αυτά ήρθαν στην επιφάνεια με την απόφαση του ΦΕΚ ότι όλες οι ιδιωτικές κλινικές δεν θα έπρεπε να παίρνουν χρήματα για τις θεραπείες παρά μόνο για τους γιατρούς που εργάζονται στις κλινικές αυτές. Αυτό όμως δεν λειτούργησε ποτέ στην πραγματικότητα, γιατί το σύστημα αδιαφορεί πλήρως. Ο ΕΟΠΥΥ αποζημιώνει τις ιδιωτικές κλινικές με 5.000 έως 7.000 ευρώ ανά θεραπεία που ολοκληρώνεται, επομένως ο ασθενής δεν θα έπρεπε να δίνει ούτε ένα ευρώ.
Προφανώς για όσους δεν ζουν στις μεγαλουπόλεις το πρόβλημα είναι ακόμα μεγαλύτερο, αφού είναι πολύ πιο δύσκολο να εξυπηρετηθούν. Κυρίως γιατί είναι σπάνιο έως αδύνατον να βρεθούν μηχανήματα για τις θεραπείες τους και πρέπει να φτάσουν μέχρι την Αθήνα για να θεραπευτούν. Δημιουργώντας έτσι φυσικά και επιπλέον έξοδα, αφού κάπου πρέπει να μείνουν μέχρι να τελειώσει ο κύκλος των θεραπειών αυτών.
Σύμφωνα με τα στατιστικά στην Ελλάδα κάθε χρόνο χρειάζονται περίπου 32.000 άνθρωποι ακτινοθεραπείες, γεγονός που κάνει το σύστημα να δυσκολεύεται αφόρητα. Η κίνηση της δωρεαν απογευματινής λειτουργίας έδωσε μία ανάσα, όμως στην πραγματικότητα δεν ήταν αρκετή, αφού ο φόρτος εργασίας είναι τεράστιος και δεν καλύπτεται έτσι.