Το πρόβλημα της λειψυδρίας στην Ελλάδα είναι πολυσύνθετο και απαιτεί συντονισμένες και πολυδιάστατες ενέργειες. Είναι ένα κυρίαρχο θέμα φέτος σε πολλές περιοχές της χώρας μας, αλλά όπως έχουν τα πράγματα και όπως βλέπουμε να διαγράφεται το όλο θέμα της κλιματικής κρίσης θα είναι μείζον και τα επόμενα χρόνια. Εδώ και αρκετά χρόνια, παρατηρούμε αυξανόμενα προβλήματα με την έλλειψη νερού. Η τρέχουσα κατάσταση της λειψυδρίας δεν είναι αποτέλεσμα ενός μεμονωμένου περιστατικού, αλλά συνέπεια της κλιματικής κρίσης. Ο περσινός άνυδρος χειμώνας και οι υψηλές θερμοκρασίες που αντιμετωπίζουμε τώρα είναι ενδείξεις μιας μακροπρόθεσμης τάσης που αναμένεται να επαναλαμβάνεται πιο συχνά.
Οι ανάγκες μας για νερό έχουν αυξηθεί σημαντικά. Για παράδειγμα, η Αθήνα το 1990 χρειαζόταν περίπου 650.000 κυβικά μέτρα νερού την ημέρα, ενώ σήμερα η ανάγκη αυτή έχει ξεπεράσει τα 1.150.000 κυβικά μέτρα. Αν συνυπολογίσουμε και την αυξημένη κατανάλωση στις τουριστικές περιοχές, η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο κρίσιμη.
Η λειψυδρία δεν είναι μόνο ελληνικό πρόβλημα, αλλά και παγκόσμιο. Περίπου 2,2 δισεκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό με ασφαλή διαχείριση. Στον τομέα της γεωργίας, το 41% του νερού που χρησιμοποιείται προορίζεται για την παραγωγή ζωοτροφών, ενώ συνολικά το 70% του νερού που σπαταλάται από τον άνθρωπο χρησιμοποιείται στην παραγωγή τροφίμων.
Η στρατηγική πρέπει να είναι πολυδιάστατη και να περιλαμβάνει τη βελτίωση των υποδομών, την εφαρμογή νέων τεχνολογιών και την ευαισθητοποίηση των καταναλωτών για τη σπατάλη νερού. Απαιτείται και από τους κάτοικους της Αττικής να ευαισθητοποιηθούν χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να αλλάξουν τον τρόπο ζωής τους. Σύμφωνα με την ΕΥΔΑΠ. γίνεται άντληση από τα αποθέματα της Υλίκης ενώ αξιοποιούνται οι γεωτρήσεις στη Μαυροσουβάλα της Πάρνηθας για να αποφορτιστεί με κάποιο τρόπο ο Μόρνος, που γεμίζει από τον Εύηνο ποταμό.