Ανάμεσα στο απόλυτο φως και στο βαθύ σκοτάδι ξετυλίγεται όλο μας το είναι. Η γέννηση και η άλλη ζωή απέχουν δογματικά μικρές ανάσες στις σελίδες ενός ημερολογίου. Εικόνες και αισθήματα, στόχοι και όνειρα που διαδραματίζονται σε ένα και μόνο σκηνικό αυτό του κτισμένου περιβάλλοντος της πόλης. Φανταστείτε μια πλατεία, μια εκκλησία, έναν δρόμο, ένα γήπεδο χωρίς ήχο! Θυμηθείτε την μορφή του δομημένου γίγνεσθαι στο σκληρό lock down με κλειστά τα μαγαζιά. Πρωταγωνιστής ο μεγάλος απών: ο άνθρωπος, η ζωή! Ο Άλκης της σιωπής!
Σε όλη μας την διαδρομή αναζητούμε την χαρά μέσα από την ευεξία και την ευεξία μέσα από την καλλιέργεια του πνεύματος. Η πιο γλυκιά πόρτα στην μόρφωση ανοίγει εύκολα μόνο όταν το σώμα είναι έτοιμο να την δεχθεί. Διαύγεια, σωστή διατροφή και σεβασμός στο όχημα που συνοδεύει όλες μας τις λειτουργίες και αδιάκοπα πορεύεται μαζί μας. Συχνά ξεχνάμε ότι ο συνδυασμός είναι μοναδικός, αυτοτελής και άρρηκτα δυαδικός.
Η αρχαία Ελλάδα για μια ακόμα φορά μας διδάσκει: «Νους υγιής εν σώματι υγιεί» και κρύβει αλήθειες που αν τις αποκρυπτογραφήσουμε και τις φυλάξουμε σαν θησαυρό θα ξαναβρούμε τις ισορροπίες που χάσαμε στο σήμερα. Ήταν τυχαία η θέσπιση της Ολυμπιακής εκεχειρίας? Ποια ορατή βιώσιμη και προσδόκιμη μπορεί να είναι η σύνδεση της βίας με τον αθλητισμό? Της νιότης με το στειλιάρι? Του ονείρου με το μαχαίρι? Καμιά!
Η ομάδα δεν είναι συμμορία, ούτε ο φίλαθλος οπαδός. Δεν χρειάζονται σχέδια δράσης κατάληψης περιοχών, οριοθέτησης χώρων και εφοδιασμός των συνδέσμων με αξεσουάρ θανάτου γιατί τότε η σιωπή του Άλκη γίνεται εκκωφαντική και κραυγαλέα! Τα γήπεδα θα αδειάσουν, τα παιδιά θα σταματήσουν να πηγαίνουν στα γήπεδα μαζί με τους γονείς τους και οι ίδιοι οι αθλητές θα χάσουν το «ευ αγωνίζεσθαι» και η βοή, αυτό το όμορφο γλέντι που λέγεται ζωή, πανηγύρι, γλέντι, χαρά… θα σιγήσει απότομα!
Φταίει το κράτος. Φταίνε οι ομάδες, οι Ομοσπονδίες, οι σύνδεσμοι, …. Ναι, είναι η απάντηση. Και φταίω κι εγώ κι εσύ που έχουμε μερίδιο ευθύνης στην ανατροφή των παιδιών μας, στην προστασία τους, στην θέση μας στα κοινά, στην δράση μας. Ας ζήσουμε την ζωή μας χωρίς να ξεχνάμε ότι ο Άλκης δεν μπορεί να φωνάξει πια… Ίσως ήταν ο αδελφός μας, το παιδί μας…
Ξανθένια Μαντά