Η εμμονή στην απαγόρευση ίδρυσης και λειτουργίας ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα δεν έρχεται μόνο σε αντίθεση με το τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο, είναι και παράλογη οικονομικά και κοινωνικά.
Και ταξικά να το δει κανείς, η απαγόρευση ιδιωτικών πανεπιστημίων δεν βοηθά τους μη έχοντες. Τα παιδιά των εύπορων οικογενειών έτσι κι αλλιώς θα μεταβούν στο εξωτερικό, συνήθως στην Αμερική. Κάποιοι θα πάνε σε μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες. Σε κάθε περίπτωση, δεν θα μείνουν στην Ελλάδα.
Οσο για τα παιδιά πολύ φτωχών οικογενειών, δεν έχουν τη δυνατότητα να φύγουν από τη χώρα, ωστόσο θα έχουν περισσότερες ελπίδες να εισαχθούν στα δημόσια πανεπιστήμια καθώς θα απελευθερωθούν θέσεις, αλλά και να εκμεταλλευθούν υποτροφίες που προσφέρουν τα μη κρατικά πανεπιστήμια σε αριστούχους μαθητές.
Και φθάνουμε στη συντριπτική πλειονότητα των παιδιών της ευρύτερης μεσαίας τάξης. Σήμερα, πολλά από αυτά είτε στερούνται τη δυνατότητα να σπουδάσουν είτε αναγκάζονται να μεταβούν σε άλλες, συχνά γειτονικές, χώρες, όπου το ακαδημαϊκό επίπεδο είναι αμφιβόλου ποιότητας. Εκεί ξοδεύουν δεκάδες χιλιάδες ευρώ σε δίδακτρα, αεροπορικά εισιτήρια των ιδίων και των συγγενών τους, και άλλα έξοδα της καθημερινότητας. Δεν θα ήταν πολύ καλύτερα εάν πολλά από αυτά τα παιδιά είχαν τη δυνατότητα να μείνουν στην Ελλάδα, να διοχετεύσουν στην εγχώρια αγορά τα χρήματα για δίδακτρα, μισθούς Ελλήνων καθηγητών, ενοικίαση διαμερισμάτων από Ελληνες ιδιοκτήτες, φαγητό σε ελληνικά εστιατόρια, αγορές από ελληνικά σούπερ μάρκετ και κάθε είδους άλλα καταστήματα;
Αρθρο: Μαρθα Καραπίδη