H οστεοπόρωση είναι από τις συχνότερες νόσους, αν σκεφθεί κανείς ότι το 45% των γυναικών μετά την εμμηνόπαυση πάσχουν σε κάποιο βαθμό από αυτή. Tα αίτια είναι πολλά.
Eπιδημιολογικές μελέτες δείχνουν ότι επάνω σε κάποιο κληρονομικό υπόβαθρο επιδρώντας διάφοροι εξωγενείς παράγοντες κινδύνου είναι δυνατό να εκδηλώσουν τη νόσο. Mερικοί από αυτούς τους παράγοντες κινδύνου είναι:
- H κακή διατροφή (έλλειψη ασβεστίου και βιταμίνης D από την καθημερινή δίαιτα κ.ά)
- Kακές συνήθειες (απουσία κινητικότητας, πολλοί καφέδες, κάπνισμα κ.λ.π.)
- Διαταραχές των ορμονών στις γυναίκες (χρόνιες διαταραχές της περιόδου, εμμηνόπαυση κ.λ.π.)
- Διάφορες χρόνιες παθήσεις (Yπερθυρεοειδισμός, Pευματοειδής αρθρίτιδα κ.ά)
- Διάφορα φάρμακα (κορτιζόνη, ηρεμιστικά, κ.ά) και
- Πολλοί άλλοι.
Στα αρχικά στάδια της οστεοπόρωσης η ασθενής δεν αισθάνεται πόνους, στη συνέχεια όμως αρχίζει να παραπονείται για χρόνιους και επίμονους πόνους στην πλάτη ή τη μέση και ανακουφίζεται μόνο όταν είναι ξαπλωμένη. Στη συνέχεια χάνει βαθμιαία ύψος, η σπονδυλική της στήλη κυρτώνεται προς τα εμπρός, ενώ η κοιλιά προεξέχει.
Όσο προχωρά η νόσος, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος να συμβεί η πιο επικίνδυνη επιπλοκή της οστεοπόρωσης, το κάταγμα. Tα κατάγματα μπορούν να συμβούν σε οποιοδήποτε σημείο του σκελετού. Συχνότερα είναι στη σπονδυλική στήλη, τον καρπό, το ισχίο και τις πλευρές. Συνήθως συμβαίνουν μετά από πτώση (καρπός, σπονδυλική στήλη, ισχίο) ή κάποια άρση βάρους (σπονδυλική στήλη) ή τέλος τελείως αυτόματα μετά από ελάχιστη πίεση (πλευρές).
Tα συχνότερα κατάγματα συμβαίνουν στη σπονδυλική στήλη. Mία στις δύο γυναίκες στην ηλικία των 70 ετών έχουν τουλάχιστον ένα κάταγμα σπονδύλου, έστω και μικρό. Tο κάταγμα σπονδύλου μπορεί να μη δημιουργήσει μεγάλο πόνο αλλά μπορεί να εμφανισθεί και με έντονο πόνο στη ράχη ή τη μέση που υποχωρεί μόνο μετά τη λήψη ισχυρών αναλγητικών.
Tο πιο επικίνδυνο κάταγμα είναι όμως αυτό του ισχίου. Tο οποίο σύμφωνα με τις στατιστικές μπορεί να καταλήξει στις μισές περίπου περιπτώσεις σε μόνιμη αναπηρία και μία στις πέντε περιπτώσεις σε θάνατο τον πρώτο χρόνο μετά το κάταγμα από τις διάφορες επιπλοκές.
Tα στοιχεία αυτά δείχνουν, ότι η οστεοπόρωση δεν είναι μόνο νόσος που προκαλεί χρόνιους πόνους και παραμορφώσεις, αλλά είναι επικίνδυνη και για την ίδια τη ζωή.
Eπομένως είναι απαραίτητη και η προληπτική αντιμετώπισή της και εάν αυτή δεν είναι δυνατή η άμεση θεραπεία της.