Το καλοκαίρι των απεργιών

Αυτό το καλοκαίρι μάλλον θα μείνει για πολύ καιρό χαραγμένο στη μνήμη των ανθρώπων στην χώρα μας, ως το καλοκαίρι των βιβλικών καταστροφών. Οι πυρκαγιές αλλά και οι πλημμύρες που «χτύπησαν» διάφορες περιοχές το κάνουν σίγουρα πολύ διαφορετικό από τα προηγούμενα. Τα φαινόμενα της καταστροφής αυτής δεν αφήνουν ίχνος αμφιβολίας γύρω από την κλιματική αλλαγή και την επιτακτική ανάγκη αντιμετώπισής της.

Ήταν και παραμένει  μέχρι και σήμετα το καλοκαίρι των απεργιών, αφού εκδηλώνονταν συνεχώς και ταυτοχρόνως σε διαφορετικές γεωγραφικές ζώνες και διαφορετικούς κλάδους, δίνοντας ένα μήνυμα εξίσου ισχυρό με εκείνο της κλιματικής αλλαγής. Αυτό φυσικά δεν γινόταν μόνο στη χώρα μας αλλά και σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο.

Από τους σεναριογράφους του Χόλιγουντ και τα 11.000 μέλη της Ενωσης Συγγραφέων της Αμερικής που από τις αρχές Μαΐου «πάγωσαν» τη μεγαλύτερη κινηματογραφική βιομηχανία στον κόσμο και τους 160.000 ηθοποιούς και εργαζόμενους σε ραδιόφωνο και τηλεόραση, που έχουν προσχωρήσει στην απεργία από τον Ιούλιο, μέχρι το προσωπικό στις εγκαταστάσεις υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) της Chevron στην Αυστραλία, που διακόπτοντας την παραγωγή προκάλεσαν μέσα στο καλοκαίρι επανειλημμένως νέα άνοδο στις τιμές του αερίου. Από τους εργάτες των ηχηρότερων ονομάτων της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, General Motors και Ford, μέχρι το προσωπικό ευρωπαϊκών αεροπορικών εταιρειών και το προσωπικό εδάφους στα αεροδρόμια της Ιταλίας που απειλεί να τορπιλίσει τη διαχείριση των αποσκευών την επόμενη εβδομάδα. Από τους 330.000 υπαλλήλους της αμερικανικής πολυεθνικής διαχείρισης ναυτιλιακών και εφοδιαστικών αλυσίδων, μέχρι τους εργαζoμένους στο μετρό του Παρισιού που απειλούν να προκαλέσουν χάος στις συγκοινωνίες τον επόμενο μήνα όταν θα είναι σε εξέλιξη το παγκόσμιο πρωτάθλημα ράγκμπι. Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι απεργούν.

Επιτακτικό αίτημα όπως σε κάθε απεργία, οι αυξήσεις στις αποδοχές των εργαζομένων αλλά και αιτήματα για μείωση της εβδομάδας εργασίας και αναλόγως με τις εκάστοτε δυσκολίες κάθε βιομηχανίας, συχνά προβάλλονται και αιτήματα για βελτίωση των συνθηκών εργασίας.

Οχι μόνον το καλοκαίρι αλλά γενικά το 2023 ήταν μια χρονιά απεργιών, όπως και παλαιότερα χρόνια. Από τη δεκαετία του 1980 άρχισε να υποχωρεί η υποστήριξη των εργαζομένων στα εργατικά συνδικάτα με το ποσοστό όσων επικροτούσαν τις επιλογές τους να περιορίζεται λίγο πάνω από το 50%, σύμφωνα με στοιχεία της εταιρείας δημοσκοπήσεων Gallup. Το ποσοστό αυτό είναι εξαιρετικά μικρό αν συγκριθεί με τα μεταπολεμικά επίπεδα υποστήριξης στα συνδικάτα που έφταναν στο 75% των εργαζομένων.

Μια πρώτη μεγάλη κάμψη του εργατικού κινήματος και των συνδικάτων σημειώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980, το 1981, όταν απήργησαν ορισμένα μέλη του συνδικάτου ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας.

Οι απεργιακές κινητοποιήσεις στις ΗΠΑ άρχισαν να αυξάνονται από το 2021 και το 2022. Η Ρουθ Μίλκμαν, καθηγήτρια στο City University of New York’s Graduate Center, αποδίδει την αύξηση των απεργιών στη στιβαρή ανάκαμψη που σημείωσε η οικονομία των ΗΠΑ μετά την πανδημία μειώνοντας την ανεργία και αυξάνοντας τη διαπραγματευτική δύναμη των εργαζομένων. Οπως χαρακτηριστικά τόνισε, «ο μοναδικός καθοριστικός παράγων είναι η κατάσταση στην αγορά εργασίας» με τις ελλείψεις προσωπικού και τη χαμηλή ανεργία.

Πάνω από 270 απεργίες και κινητοποιήσεις κατέγραψε μέσα στο έτος η Σχολή Εργατικών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Cornell. Τέλος, το 67% των Αμερικανών δηλώνουν ότι υποστηρίζουν τα εργατικά συνδικάτα, ενώ πριν από 10 χρόνια το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 54%.