Το παιδί αρχίζει να λέει ψέματα από πολύ μικρή ηλικία. Μαθαίνει να χρησιμοποιεί το ψέμα, αφού έρχεται σε επαφή με αυτό στις κοινωνικές του σχέσεις, στις σχέσεις του με όλους τους ενήλικες. Οι γονείς μόλις αντιληφθούν ότι το παιδί τους λέει ψέματα, αρχίζουν να ανησυχούν και να πανικοβάλλονται. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό, πριν αντιδράσουν στα συνηθισμένα αυτά ψέματα, να σκεφτούν την ηλικία του παιδιού, παράλληλα δε να προβληματιστούν για τα πιθανά κίνητρα που βρίσκονται πίσω από αυτά. Στη συνέχεια πρέπει να προβληματιστούν για τον τρόπο και την έκταση της δικής τους αντίδρασης, στοιχεία που αποτελούν καθοριστικό παράγοντα στην όλη διαπαιδαγώγηση που θέλουν να δώσουν στο παιδί τους.
Δεν είναι βοηθητικό να χαρακτηρίσουμε ως «ψεύτη» ένα παιδί. Αυτό που χρειάζεται από πλευράς των γονέων είναι να παρατηρήσουν πότε λέει ψέματα το παιδί τους, να μην ερμηνεύσουν αυθαίρετα το ψέμα του, αλλά να συζητήσουν ήρεμα μαζί του. Να του επισημάνουν ότι αντιλήφθηκαν το ψέμα, να το ρωτήσουν πώς και είπε ψέματα, να του εξηγήσουν τις αρνητικές συνέπειες που φέρνει στη ζωή μας ένα ψέμα και το όφελος της αλήθειας. Ας μην ξεχνούν οι γονείς να είναι ειλικρινείς οι ίδιοι, καθώς αποτελούν πρότυπο συμπεριφοράς για τα παιδιά τους. Καλό θα ήταν επίσης, να δείξουν εμπιστοσύνη στα παιδιά τους και να μην είναι υπερβολικά αυστηροί, για να μην χρειάζεται να κρύβονται και να δικαιολογούνται τα παιδιά τους. Να ζητήσουν από τα παιδιά τους να τους λένε την αλήθεια και να επιβραβεύουν την ειλικρίνειά τους. Όσο πιο ουσιαστική είναι η σχέση των γονέων με τα παιδιά τους και όσο πιο στενή η επικοινωνία, τόσο πιο εύκολα θα περιοριστεί η φυσιολογική τάση των παιδιών σχολικής ηλικίας να καταφεύγουν στο ψέμα.